Wanneer je geconfronteerd wordt met beperkingen, houdt dat doorgaans het verleggen van grenzen in. Een jongetje met een slechte prognose hield zichzelf voor: “Ik wil profvoetballer worden. En als dat niet lukt, dan scheidsrechter. Lukt dat niet, dan grensrechter. En als dat niet lukt, word ik krijtlijner.” Hij was blijvend bereid zijn grenzen te verleggen. Zo behield hij perspectief. Daar is wil voor nodig. De wil er iets van te maken. En derhalve te roeien met de riemen die je hebt. Waar striemen jouw riemen, welke (andere) riemen kan je te boord leggen en hoe kan je jezelf een hart onder de riem steken?