Window of my Eyes

Op Facebook circuleren momenteel muziekervaringen. Bedoeling is dat je zeven dagen achter elkaar een muziekverhaal deelt met je vrienden en volgers. Daarvoor kan je worden uitgenodigd, maar uiteraard is het ook mogelijk er zelf spontaan mee te beginnen. De startvraag is welke muziek je voor het eerst hoorde. Geen idee! Maar ik vermoed, gezien de voorkeur van mijn ouders, dat het kerkmuziek is geweest, barokmuziek of muziek van Aafje Heynis. Het verhaal gaat dat ik als baby op de maat lag mee te bewegen in mijn wieg.
Twaalf jaar later luisterde ik stiekem in mijn bed naar Radio Luxemburg. Daarvoor gebruikte ik een door mijn broer gebouwd radiootje, een heel klein doosje met een draaiknop en een oortje. The Shadows, Paul Anka, Cliff Richard en Roy Orbison hoorde ik in een geluidskwaliteit die geen mens nu nog zou accepteren, maar ik vond het helemaal geweldig. In de herfst ging het gezin waarin ik opgroeide in die tijd van leven naar Luxemburg en de drie zendmasten daar waren voor mij absoluut een van de topbezienswaardigheden.
Gaandeweg ruilde ik Radio Luxemburg in voor Radio Veronica met zijn Top 40. In navolging van mijn broer schafte ik een bandrecorder aan, een Grundig TK14L. Uren zat ik met dat apparaat bij de buizenradio van mijn ouders om nummers op te nemen van onder meer de Beatles, Stones, Golden Earring, Beach Boys, Kinks, Troggs en Who. Iedere maand kocht ik de Muziek Express en geleidelijk aan vormden de foto’s die ik er na lezing uitscheurde, mijn nieuwe slaapkamerbehang. Zelfs het plafond ontzag ik niet en leukte ik op met posters van mijn idolen. Een absolute must in die tijd van leven was het visnet, dus ook dat ontbrak niet. Eens in de zoveel tijd wisselde ik de ballonnen die erin lagen te verslappen in voor nieuwe exemplaren.
Mijn ouders sloegen al deze ontwikkelingen met lede ogen gade. De vriendinnen waarmee ik optrok vonden ze niet deugen, want waren niet kerkelijk en in hun ogen de schuld ervan dat ik ging roken, spijkerbroeken begon te dragen en mijn lange haar niet meer in een staart bond maar van een middenscheiding voorzag.
Een van die vriendinnen had een heel moderne oma met een kamerbewoner. Geen van beiden hadden er bezwaar tegen dat wij, als hij er niet was, zijn muziek draaiden op de zolderkamer die hij bij haar huurde. Zo maakte ik kennis met John Mayall en Cuby & The Blizzards. En intussen was oma niet alleen zo lief om ons van thee te voorzien met koekjes maar ook om kniestukken te maken voor onze spijkerbroeken waar onze knieën doorheen begonnen te komen terwijl ze juist zo mooi vaal waren geworden. Bij oma zag ik ook de eerste videoclips, tv was er bij mij thuis nog niet. Erg gecharmeerd was ik niet van die clips, want behalve dat er vooral werd geplaybackt, kwam de zanger het meeste in beeld en die vond ik lang niet altijd de leukste om te zien.
Verliefd was ik op Adolfo ‘Fito’ de la Parra, de drummer van Canned Heat, in mijn slaapkamer had hij een ereplaats, naast mijn bed. Maar hoe graag ik het nummer Going up the Country van deze band ook meespeelde op mijn altblokfluit, als herinnering aan deze periode met onder meer de film Woodstock waarin zelfs mijn popidool in beeld kwam, kies ik voor dag 1 een nummer van Cuby & The Blizzards, met een knipoog naar die onvergetelijke, moderne en vooral heel erg lieve oma.
Harry ‘Cuby’ Muskee zou dit jaar zijn 75ste verjaardag vieren. Aanleiding voor het Drents Museum in Assen om van 17 januari tot en met 17 april 2016 een grote overzichtstentoonstelling te wijden aan leven en werk van de in 2011 overleden zanger. Reken maar dat ik ga kijken!

Zo hoorde ik ‘Window of my eyes’ in mijn tienertijd.

En zo zong Cuby het voor de allerlaatste keer.