I want to break Free

Het was zo’n gezellige huisgenoot, die kater van me. Als ik ’s ochtends de krant las vleide hij zich altijd op mijn schoot. Zodra ik achter de computer plaatsnam kwam hij ook aanzetten. De meeste tijd nam hij daar genoeglijk spinnend de theemutshouding aan en kon ik rustig mijn tekstjes bij elkaar tikken. Maar soms eiste hij al mijn aandacht. Ging hij pal voor de monitor zitten met op zijn snoet de onvermijdelijke uitdrukking ‘Ben ik in beeld?’
‘Ja, ik zie je’, zei ik dan, om zijn dikke katerkop heenkijkend naar mijn tekst.
Een enkele keer vleide hij zich zelfs op mijn toetsenbord. Ik weet niet meer zo goed welke woorden er toen op mijn scherm verschenen. Maar sindsdien kan ik me wel voorstellen hoe de vulkaan Eyjafjallajökull die met zijn uitbarstingen in 2010 een groot deel van het vliegverkeer lamlegde, aan zijn naam is gekomen.
De computer is inmiddels vervangen door een laptop. De poes heeft dat niet meer meegemaakt zodat de tweestrijd met een schootcomputer door hem niet hoeft te worden aangegaan.
Ergens in zijn boek Liefde en eenzaamheid schrijft Clark Moustakas dat je van iedere relatie die je aangaat vroeg of laat verdriet zult hebben omdat iedere relatie vroeg of laat wordt beëindigd door scheiding of dood.
Mijn verdriet was groot toen ik afscheid moest nemen van mijn dierbare poezenvriendje. In die dagen heb ik dikwijls het liefdeslied gedraaid dat Freddy Mercury zong ter ere van zijn poes Delilah. ‘Oh my – (…) You make me so very happy – you give me kisses (…) Meeow (…) You’re irresistable – I love you.’
Indrukwekkend was de song The show must go on die Mercury eveneens schreef over zijn eigen afscheid. Hij stelt de vraag waarvoor wij leven en beantwoordt die met de songtitel. Al breekt zijn hart, al schilfert de make-up van zijn gezicht, de show – die het leven is – moet doorgaan. Maar er lokt wel een perspectief als hij eenmaal het hoekje om is – ‘I’ll soon be turning, round the corner now’ – ofwel overleden is, met andere woorden over het lijden heen is: hij zal vrij zijn van pijn.
Er zijn veel songs geschreven over afscheid. Niet alleen over afscheid door de dood maar ook over afscheid door het leven. In Someone like You geeft Adele stem aan haar pijn over de keus van haar voormalige partner voor een ander. De liefde duurt, maar is ook pijnlijk. Ze houdt zo veel van hem dat ze hem zelfs het beste gunt. Tijdens een van haar optredens, toen het allemaal nog heel vers was, kon ze haar tranen niet inhouden bij het zingen van deze songtekst.
Volgens een joods spreekwoord is hoop het laatste dat sterft. Hoe waar dit is heb ik dikwijls ervaren bij stervende mensen toen ik nog in het ziekenhuiswezen werkzaam was. In de song Face to Face van Foreigner wordt duidelijk dat er van dit fenomeen ook sprake is in geval van een scheiding door het leven. De hoop om elkaar nog eens van aangezicht tot aangezicht te spreken wordt hartstochtelijk geuit, de hoop dat liefde de partners weer samenbrengt. Foreigner heeft sowieso veel songs uitgebracht over een gebroken relatie. Hun muziek zette ik maar wat graag op toen ik de bons had gekregen. Vooral Eric Claptons All our past Times draaide ik in die tijd helemaal grijs. Ik heb het zelfs uit volle borst gezongen in de auto, a capella wel te verstaan. Omdat ik werd afgeschilderd als degene aan wie het allemaal lag.
Enkele maanden later bedacht mijn lief van toen zich. Ach, had ik maar naar mijn moeder geluisterd die altijd zei: ‘Eén keer uit, nooit meer aan’. Drie jaar later was ik het die er een punt achter zette. Tja, ook bij mij maakte verliefdheid ooit blind en was er een huwelijk nodig om mij de ogen te openen. Ik moest me losmaken, niet omdat ik verliefd was geworden op een ander maar omdat ik erin dreigde te stikken. I want to break Free van Queen past deels bij mijn besluit om mijn koffer te pakken en omdat het zo’n lekker swingend nummer is, is dit mijn toegift.