I made it in Vancouver

‘I made it’. Dat staat te lezen op de certificaten die we tijdens ons verblijf in Vancouver rijk zijn geworden. Daarvoor moesten we natuurlijk wel wat doen.
Eerst zo’n 20 kilometer rijden. Daarna per persoon 36 Canadese dollars entreegeld betalen. En vervolgens de Capilano Suspension Bridge over. Na een aantal stappen wist ik meteen wat zeemansbenen zijn. Hoe meer mensen er over de 136 meter lange en 70 meter hoge hangbrug lopen, hoe meer het gevaarte wiebelt. Bewegingloos stilstaan is er dus niet bij. Toch verlangde een man dat van zijn vrouw. Reden: hij wilde haar haarscherp op de foto krijgen. Iedereen fotografeerde elkaar hier. Ja, ook wij staan haarscherp op de foto al deinde de brug als een schip in de woelige zee.
Er waren ook nog zeven kortere bruggen in een landschap met oude metershoge Douglasbomen, kronkelige mangrovebomen, forelvijvers en een bruisende waterval. We volgden alle uitgezette paden, haalden een verkregen stempelkaart op diverse plaatsen door een stempelmachine en ja, daarmee was de missie geslaagd.
Het certificaat is twee jaar geldig.We kunnen dus nog even vooruit.
Enkele stappen achteruit deed een familie wasbeertjes die ons pad wilde kruisen in het Stanley Park. Maar toen we rustig bleven staan huppelden de schuwe diertjes toch de weg over. Wat later zagen we ze plassen in het water. Daarbij maakten ze kirrende geluiden.
Schitterende vogels zagen we ook. Stellersgaaien met een prachtig kobaltblauw lijf en een indrukwekkende zwarte kuif. Rood gevleugelde merels. De naam zegt het al wat je je hierbij moet voorstellen. Kolibrietjes. Zien eruit als bontgekleurde zwaluwtjes.
En ja, ook metalen vogels. Watervliegtuigen dit keer. De Cessna 208 Caravan, de DHC-2 Beaver en de DHC-3 Otter. Deze kistjes zijn hier een frequent gebruikt transportmiddel. Ze worden ingezet voor toeristische rondvluchten maar vliegen ook een lijndienst naar de eilanden voor de kust en Victoria. De meeste van deze toestellen zijn zo’n zestig jaar oud, maar verkeren desondanks in een perfecte staat. Vliegtuigen kunnen heel lang heel goed mee. Juist daarom is het extra triest dat het door mij zo geliefde elfje die leeftijd nooit zal halen. Maar dat heeft commerciële redenen.
Schrikken is het van het enorme aantal zwervers dat we hier zien. Velen zitten stilletjes met opgehouden hand in een hoekje, sommigen liggen diep weggedoken onder een deken, een enkeling maakt muziek in de hoop daarmee wat inkomsten te verwerven. Om hen heen raast het drukke leven van de stad voort. Mannen in dure kostuums, hooggehakte vrouwen in zwarte blote jurkjes, meiden met paars met rood geverfd haar, stoere binken op skateboards. Alles kan er hier mee door.
Van de keuken word ik doorgaans niet echt enthousiast. Fastfood is hier schering en inslag. Soms is het echt zoeken naar een plek waar ze iets anders in de pan hebben. Maar dan heb je ook wat, dat dan weer wel. Al komt je dat doorgaans duur te staan. Aan een glas wijn hangt helemaal een duur prijskaartje. Acht dollar tel je zo neer. Maar lekker is ze wel.
Cheers!