Je reinste diefstal

‘Ik baal er wel zo ongelooflijk van!’ Ze zet het glas waaruit ze zonet gedronken heeft weg met een gezicht alsof de wijn die erin zit zuur is. ‘Die rotlui troggelen me ieder jaar weer een hoeveelheid geld af waarvan ik een maand zou kunnen leven. Een máánd! En dan adverteren ze doodleuk met: “U mag weer aangifte doen!” Doet me echt denken aan een passage uit een boek van Jan Wolkers. Zijn moeder hield hem voor dat hij naar de kerk mocht. En als hij dan zei dat hij niet ging, nou, dan moest hij. Die moeder beschouwde de kerkgang als een voorrecht. Zo gaat dat met dictatuur. Moet je kijken wat er gebeurt als je geen belastingaangifte doet!’
‘Er hangen inmiddels nieuwe posters’, zegt haar gesprekspartner. Aan haar gezicht is te zien dat er niets mis is met de wijn. ‘Daar staat zoiets op als dat je nu toch wel echt aangifte moet gaan doen. Je hebt er uren werk aan en wordt er alleen maar armer van.’
‘En als het geld me nou op de rug groeide.’ De vieze-gezichten-trekster werpt een snelle blik op haar rug. ‘Nee, nog steeds niet.’ Ze neemt een volgende slok van haar wijn terwijl haar gesprekspartner de wijn in haar glas laat walsen. ‘Het is toch helemaal van de zotte dat je belasting moet betalen over inkomsten die je nooit hebt gehad? Ze doen alsof iedereen een rendement van 4% rente heeft over zijn vermogen, terwijl de bank je nog geen 1% geeft. Je reinste diefstal.’
De wijnwalster kijkt naar haar glas alsof het een glazen bol is. Haar blik wordt nu heel ernstig, alsof ze een slechte tijding doorkrijgt. ‘Weet je nog dat de banken vroeger kantoor hielden in een rijtjeshuis? Moet je nu die panden zien!’
‘Ja, arme banken. En vergeet die arme pensioenfondsen niet die nog steeds tientallen miljoenen meer binnenkrijgen dan ze moeten uitkeren. Van de politiek moeten die fondsen rekenen met actuele rentepercentages, maar in de afgelopen twintig jaar hebben ze jaarlijks gemiddeld ruim 7% gehaald, dat is wel even wat anders dan die 1,6% die de staat voorwendt. Tel uit je winst. En die is vele malen groter dan het totaal aan uitbetalingen aan de gepensioneerden. Komt de inleg van de werkenden nog eens bij. Ach gossie, gos, arme pensioenfondsen.’
‘Laten we een portie bitterballen bestellen’, stelt de wijnwalster voor. ‘Omdat het allemaal zo bitter is.’
‘Dan ook maar iets zuurs erbij, eens kijken op de kaart. Wat hebben ze hier allemaal?’ Wederom trekt de vrouw een zuur gezicht, zij het nu zeer bewust, terwijl ze de plastic kaart uit de houten houder grist. ‘Kijk hier nu toch. Vlammetjes. Kunnen we vuurspugen.’
‘Daar zijn al die instanties immuun voor. We zitten hier nu wel lekker in het zonnetje, maar wij donderen allebei in dat AOW-gat.’
De zure-gezichten-trekster zucht nu. ‘Dat is het probleem. Het is nu vijf jaar geleden dat ik eruit vloog door al die bezuinigingen in de zorg. Ook zoiets, die onmenselijke bezuinigingen. Rutte en Samson zouden de gevolgen zelf eens aan den lijve moeten ondervinden. En dan dat belachelijke eigen risico van € 385. Of je een jaarinkomen hebt dat voor een ander een maandinkomen is, het maakt niet uit, dokken.’ Opnieuw een zucht. ‘Met die erfenis van mijn ouders kan ik het niet uitzingen tot mijn 67ste. Er schijnt steeds vaker stille armoede voor te komen bij de laatsten van de lichting babyboomers, omdat zij in geval van ontslag geen baan meer vinden en ook pas voor AOW in aanmerking komen als ze 67 zijn.’
‘Die eerste lichting babyboomers, dat waren de mazzelaars. Vertrokken met een riante VUT-regeling. Het is zo ongenuanceerd om iedereen die tussen 1945 en 1955 is geboren op basis van het geboortejaar tot één homogene groep te rekenen. Hoe gaat het eigenlijk met de gitaarlessen?’
‘Ik heb een aantal trouwe leerlingen. Erg leuk, nog altijd, maar qua inkomsten schiet het niet echt op, zeker omdat de belasting ook weer van de partij is. Ik haal het niveau van een bijstandsuitkering er niet mee.’
‘Ik prijs mezelf gelukkig dat ik toch een btw-vrijstelling heb gekregen,’ zegt de wijnwalster. ‘Ik hoef mijn cliënten dus niet 21% extra in rekening te brengen.’ Ze ledigt haar glas. ‘Maar ik heb wel beduidend minder cliënten dan een paar jaar geleden. Therapie wordt steeds vaker beschouwd als een luxe. Als je ziet hoe druk het nog altijd op de terrassen is dan denk je toch niet dat almaar meer mensen geldzorgen hebben.’
De gekke-bekken-trekster heft haar zo goed als lege glas. ‘Voor ons is het gelukkig ook nog niet zo ver. Genieten, zolang het kan.’
‘En ook daarvan geniet de belasting weer voor 21% mee’, reageert de wijnwalster. Ze wenkt de ober. Voor een portie bitterballen en nog twee wijn.