Een ander gevoel

Weer terug in Nederland. Het is wennen. Nee, niet alleen vanwege de jetlag. Het is vooral wennen vanwege de drukte. Overal fietsers, brommers, auto’s en trams. Het vanzelfsprekende stoppen voor voetgangers die willen oversteken is er hier niet bij. Er moet toch al zo dikwijls gestopt worden voor kwiek voor je neus op rood springende verkeerslichten. En iedereen heeft haast, verschrikkelijke haast. Time is money, weet je wel.
Toch denk ik dat het gestreste straatbeeld aan meer is te wijten.
De verkeersregels in Canada zijn zo anders.
Sta je voor roodlicht maar moet je rechtsaf? Lekker doen. Voor die overstekende voetganger stop je uiteraard, dat is daar immers vanzelfsprekend.
Steeds van rijstrook wisselen nadat je iemand hebt ingehaald? Niet doen. Het geeft een onrustig verkeersbeeld. Gewoon zo veel mogelijk op dezelfde rijstrook blijven.
Rechts of links inhalen? Mag allebei. Je voegt gewoon in op die rijstrook die het meest bij jouw rijsnelheid past of die je nodig hebt om links- of rechtsaf te slaan. Geen ergernissen dus over zogenaamde hufters die rechts inhalen.
De plek waar de verkeerslichten staan opgesteld maakt het ook allemaal zo veel relaxter. Ze bevinden zich aan de overzijde van een kruispunt. Je hoeft je nek dus niet in een kramp te wringen als je toevallig de eerste bent die tot stoppen wordt gemaand.
De maximumsnelheid ligt er op 110 kilometer per uur. Dat is vrijwel overal zo. Geen lappendeken van allerlei verschillende rijsnelheden. Niet overal flitspalen waarvoor mensen acuut op de rem gaan staan omdat op vier of vijf kilometer te hard rijden een financiële afrekening volgt.
Toegegeven, in een stad als Toronto gaat het er ook allemaal minder relaxt aan toe. Als je daar rondkart krijg je al snel het gevoel weer in Nederland te zijn.
Ik houd absoluut niet van de politicus die beweert dat Nederland vol is. Al helemaal wil ik geen uitspraken doen over wie hier niet zou mogen wonen. Maar het geeft gewoon een ander gevoel als je in een land woont dat ruim 260 keer zo groot is als Nederland met slechts twee keer zoveel inwoners. Het geeft ruimte, het geeft lucht.
Oké, er is die berekening in de Quest101, waarin men tot de slotsom komt dat er in Nederland 485 miljoen mensen kunnen wonen. Hierbij is uitgegaan van het dichtstbevolkte stukje land ter wereld, Macau. Op elke vierkante kilometer in Nederland zijn gemiddeld 450 mensen gehuisvest. Krik je dat op tot het niveau van de stadstaat Macau, dan worden dat er 19.433. In dat geval wordt de Hoge Veluwe een stadspark, het IJsselmeer een stadsvijver en de landbouwgrond verdwijnt. Nederland wordt dan een stadstaat, zoals Monaco en Singapore.
Naar verluidt zijn mensen daar zeker niet ongelukkig. De economie floreert er. Terwijl de natuur in deze beide stadstaten nog niet compleet is teruggedrongen, hebben de Quest101-cijferaars Nederland geheel volgetekend met poppetjes. Ze staan er vriendelijk naast elkaar maar in het echt vallen ze, volg de social media, over elkaar heen over issues als Zwarte Piet, hoofddoekjes, het Kwaku Summer Festival en auto’s in het Diemerpark. Leven en laten leven is moeilijk als je heel dicht opeen zit. Je komt elkaar tegen. Niemand zit erop te wachten zelf het onderspit te moeten delven. Hard tegen hard. Als ratten in een te kleine kooi.
Ik vind het er de laatste jaren niet gezelliger op geworden in Nederland. Wel heel makkelijk om daarop te reageren met de vraag waarom ik dan niet ophoepel naar een ander land, bijvoorbeeld naar Canada met de door mij o zo gewaardeerde ruimte. Nee, ik wil hier niet weg, ik moet er niet aan denken mijn familie en vrienden nog maar sporadisch te zien. Ik heb het geluk geen vluchteling te zijn die wel even teruggestuurd kan worden naar een land waar geen godsdienstvrijheid geldt en waar je wordt verkracht, gemarteld, gestenigd.
Ophoepelen?
Niemand hoeft op te hoepelen.
In die tijd van het jaar waarin half Nederland op vakantie is, heb ik wel eens gedacht dat het heerlijk zou zijn als al die vakantie vierende mensen lekker zouden wegblijven. Ging om niemand persoonlijk, ging mij gewoon om de rust en de ruimte die dat met zich meebrengt. Na die verschrikkelijke ramp met vlucht MH17 waag ik me liever niet meer aan een dergelijke uitspraak.
Ik moet er gewoon weer aan wennen om hier met zijn allen op een kluitje te zitten. Natuurlijk zou ik kunnen verhuizen naar een van de noordelijke provincies, waar het zo veel rustiger is dan in de Randstad. Laat mij nog maar even wennen. Als ik straks weer door hartje Amsterdam fiets, land ik vanzelf weer en vind ik het er toch weer keigezellig. En dan ben ik blij, heel blij met mijn plek hier op het ondermaanse. En vooral ook dankbaar, heel dankbaar dat ik vrij ben om te gaan en te staan waar ik wil, dat ik zo weer in het vliegtuig kan stappen en daarbij de reis naar landen kan mijden waar geen godsdienstvrijheid geldt en waar je wordt verkracht, gemarteld, gestenigd.