Dark side of the moon

Nee, ik wilde het niet weten. Ik liet de Album Top 750 van Radio Veronica gewoon maar over me heen komen en zou de nummer 1 vanzelf wel te horen krijgen. Spieken op het internet kon, maar ik koos ervoor me te laten verrassen. Tijdens autoritten was het heerlijk luisteren. Ik hoorde veel goede nummers voorbijkomen, maar miste er zeker zo veel. Dit niet alleen doordat mij de tijd ontbrak om de hele dag aan de radio gekluisterd te zitten maar ook omdat sommige van mijn favorieten de Album Top 750 niet hadden gehaald.
Ik zit in mijn auto als het moment van het nummer-1-album is aangebroken. Ogenblikkelijk herken ik de tonen van Time van het album Dark Side of the Moon van Pink Floyd. Ik denk weer aan de kampeervakantie in Renesse. In onze tent maakte de draagbare cassetterecorder van een van mijn vriendinnen overuren. Met het wekkergerinkel en klokgelui van Time in de oren rolden we in slaap. Wreed was het ontwaken als het bandje was afgelopen en de recorder een geluid produceerde dat wel heel erg leek op een eindeloos lange oe van een uil, zonder dat er ooit de hoe van het oehoe op volgde. Soms draaide ik met mijn slaperige hoofd het bandje om en vielen mijn luiken weer dicht bij Stairway to Heaven van Led Zeppelin. Geheid dat die nachtuil zich een half uur later opnieuw aandiende met zijn monotone oe.
Overdag hingen we rond op het strand of toerden we op mijn brommer die ik mijn TomPuch noemde omdat het een hybride was van een Tomos-frame met een Puch-blok. Dat was wat in die tijd, een meisje op een jongensbrommer die ze bovendien zelf had opgevoerd. ‘s Avonds dansten we in de plaatselijke kroeg. Of dronken we wijn uit mokken in onze tent en luisterden we voor de zoveelste keer naar Dark Side of the Moon.
‘The sun is the same in the relative way, but you’re older’, hoor ik Pink Floyd op de radio en denk aan gebeurtenissen die scheidslijnen in mijn leven maakten in de zin van voor en na. Het overlijden van mijn man is er zo een. En weliswaar totaal niet vergelijkbaar, maar schaatsen is er ook een. De periode voor en nadat ik ging schaatsen. En ja, de uitfasering van de MD-11. De elfjes moesten nog worden ‘geboren’ toen ik Dark Side of the Moon aan mijn platenverzameling toevoegde, de DC-10 was er nog maar net. Ik ging het huis uit in die periode, verfde de muren van mijn kamer bruin. Pa timmerde schrootjes tegen het plafond en ma naaide de kussens voor op de bank. Er kwamen zoveel planten voor de ramen dat zelfs overdag het licht aan moest.
Een verdieping hoger woonde Lex. Zo heette hij niet, maar zo noem ik hem hier wel. Lex hield ook van Pink Floyd. We maakten er een sport van om Dark Side of the Moon tegelijk op te zetten. Het lukte ons nooit de beide platen synchroon te laten lopen.
Ik heb nog een foto van hem. Daarop houdt hij een koekenpan vast als een gitaar. Als ik aan Lex denk ziet hij er nog altijd zo uit als toen. Nooit ouder geworden.
Op de radio klinkt kassagerinkel. Dat luidt Money in, het enige nummer op de elpee dat jaarlijks is terug te vinden in de Top 2000. Het kapitalisme is het onderwerp. Ja, wat waren we kritisch in die dagen. En hoopvol. Ik ben van de generatie die hartstochtelijk met Bob Dylan meekweelde dat er andere tijden zouden komen. ‘Give peace a chance’, zong John Lennon en in de jaren die volgden leek het er even op dat de vrede een goede kans kreeg. De Camp David-akkoorden werden getekend, er kwam een einde aan de Koude Oorlog, de Oslo-akkoorden gingen in. Nu weten we hoe betrekkelijk dat allemaal was en is de wereld verdeelder dan ooit.
De toezegging die ik twee weken lang hoorde dat het winnende album in zijn geheel zou worden gedraaid, wordt niet gestand gedaan. Eenmaal thuis zet ik de elpee op. Ja, mijn pick-up en platencollectie heb ik nooit van de hand gedaan. En jip, ik speel mee op de gitaar. Nee, geen akoestische, geen elektrische en ook geen koekenpanversie, maar een luchtgitaar. Daar heb ik er heel veel van, een hele wand vol. Stemmen hoef ik ze nooit en ik kan ze gewoon linkshandig bespelen zonder me ook maar iets aan te trekken van ervaren gitaardocenten die vinden dat linkshandigen op een ‘normale’ gitaar beter af zijn dan rechtshandigen, omdat je daarop de meest ingewikkelde bewegingen juist maakt met je linkerhand. Die mening had toch als resultaat dat mijn gitaar voor rechtshandigen zijn leven al heel lang slijt in een hoes.