Back Home

Op 4 december 2015 brachten ze nog een nieuw mini-album uit, de inmiddels vijftig jaar bestaande Nederlandse rockband Golden Earring. Op de hoes prijkt de brommer waarop ik in mijn tienertijd reed, een Puch. Welbeschouwd reed ik op een Tompuch, want het frame van mijn brommer was van een Tomos en het motorblok van een Puch. Omdat ik het voertuig had voorzien van zogenaamde grote spullen haalde ik er een snelheid mee van zeventig kilometer per uur als ik de gashandel helemaal opendraaide. Doordeweeks reed ik ermee naar school, in mijn vakanties toerde ik vanuit Eindhoven naar Amsterdam, Groningen en Renesse. Je begrijpt dat alleen al vanwege de hoes het album The Hague voor mij een hebbedingetje is. De songs erop zijn ook nog van een niveau dat het ronduit jammer is dat het niet een heel album is geworden.
In die tijd waarin ik op mijn Tompuch rondscheurde kwam de Golden Earring met het nummer Back home. Dat was nog eens muziek in mijn oren, niet alleen vanwege de knallende rock maar ook vanuit het verlangen naar huis, of in elk geval naar een andere plek dan de schoolbanken waarin ik een groot deel van de week doorbracht. Met een van mijn vriendinnen sprak ik af het nummer tijdens de Franse les ten gehore te brengen. De leraar was druk doende om ik weet niet wat uit te leggen, toen wij elkaar een seintje gaven om vervolgens uit volle borst te zingen: ‘Back home! Back home! Goin’ back right through the city…’ Veel verder kwamen we natuurlijk niet, want de beste man voor de klas was het zacht gezegd helemaal niet eens met deze actie. Het kostte ons een vrije middag waarop we een pagina moesten vertalen uit het leerboek van de hoogste klas. Dat was te veel gevraagd voor ons als vierdeklassers en dus schreef ik uiteindelijk maar een heel verhaal over een stel kippen. Geen haan die er ooit nog naar heeft gekraaid.
Helaas heb ik de Golden Earring nog nooit live gezien. Altijd net te laat met kaartjes kopen. Maar voor dit jaar is het wel gelukt, op 3 september ben ik erbij als de groep in Tilburg optreedt.
Denk nu niet dat ik in mijn tienertijd geen topbands live heb zien spelen. Want samen met die Back-home-vriendin ben ik wel naar Pinkpop geweest met optredens van onder meer Fleedwood Mac, Focus, Shocking Blue en Supersister. Ook kwamen we geregeld in de Effenaar, een Eindhovens poppodium, waar in die jaren veel regionale bands speelden maar ook grote sterren kwamen zoals Joe Cocker.
De meeste muziek hoorde ik vooral thuis, in mijn eigen kamer, waar de bandrecorder plaats had gemaakt voor een platenspeler met versterker en het Muziek-Express-behang was vervangen door aluminiumfolie en Verkerke-posters. Op mijn TomPuch had ik zelfs voor het vervoer van elpees een extra bagagedrager geplaatst die op de benzinetank rustte.
Na de eindexamentijd kwamen de feesten. Ouders gingen veelal een weekend weg, het huiskamermeubilair maakte tijdelijk plaats voor matrassen, de verlichting bestond vooral uit kaarslicht en uit de boxen knalde muziek van Joe Cocker, Jethro Tull, Santana, Neil Young, Bob Dylan en nog vele anderen. Het was altijd vroeg, erg vroeg in de morgen als de brommers werden gestart om back home te gaan.

Klik hier voor Back Home.